fbpx

 

 

Zinvol Rouwen
Ik geloof dat als moeders helen, families helen. 

 

Lieve moeder, wil jij (weer) zin in het leven krijgen en gelukkig zijn?

 

En een Nieuw Zinvol Leven voor jezelf creëren na het overlijden van je kind?

Ja?

 

Ik nodig je uit om je rouw te zien als Poort naar je NIEUWE geinspireerd LEVEN.

 

 

 

 

Wat een emotionele achtbaan is rouwen om je kind…

Heel soms komt het terug. Of eventjes als een herinnering aan een tijd dat ik hier elke keer weer mee geconfronteerd weg. De pijn, het totaal niet snappen, het gemis. Een dichtgesnoerde keel en een knoop in mijn buik. Als ik het over hem heb of aan hem denk, word ik op deze momenten flink emotioneel.

De veelheid aan de meest moeilijke emoties waren voor mij in het eerste jaar na de dood van mijn 31-jarige zoon soms niet te dragen in mijn eentje. Ik voelde me in het land van rouw een zoekende, en mijn enige gids, was mijn innerlijke gids.

Want haast alles dat ik las ging alleen over hoe moeilijk het is. En hoe je ‘er maar mee moet leren leven, en ‘hoe de dood van je kind het ergste is wat je kan overkomen’.
En ja, het is erg. Het is niet de natuurlijke weg vanuit ons menselijk  perspectief. En vanuit mijn ervaring is rouwen om een kind de grootste klus die wij als moeder moeten (er is geen weg terug) moeten doen. 

Ik kon zijn dood totaal niet begrijpen of bevatten. 
De dood is zo iets definitiefs..
Dit had ik nog nooit meegemaakt. Een kind is zo verbonden met de moeder. En juist die moederband zorgt voor de ernst van de crisis. 

 Rouwen om je zoon of dochter haalt,
in deze tijd waarin we leven,
veel oude pijn uit het onderbewuste naar boven.
En dat heeft een reden!

Ik wist het niet…

Ik wist niet hoe intens heftig het is om een kind niet meer bij je te hebben. Om een zoon te hebben die dood is. Hij belt of appt niet meer, ik hoor zijn spel op de mondharmonica niet meer. Ik mis zijn humor, zijn enthousiasme over een onderwerp waar hij alles van wilde weten, of zijn kijk op leven. En zijn lange knuffels, omarmingen en zijn ogen die zo intens naar me konden kijken. We drinken niet meer samen een kopje koffie, we voeren geen lange gesprekken meer aan de keukentafel en we kunnen niet meer van zijn heerlijke gerechten genieten. Dit alles is er niet meer.

 

En wat ik ook niet wist, is dat het mijn hele leven op zijn kop zou zetten. Niets was meer hetzelfde, want..

De dood legt alle bestaande relaties BLOOT, en dan vooral de barsten en krassen erin.

In de eerste periode na zijn overlijden kwam ik allerlei dilemma’s tegen:
*mijn relatie met mijn man
* mijn relatie met onze andere kinderen
de familie van mij en van mijn man
* mijn relatie met mijn werk
* mijn relatie met bekenden en vrienden.

De dood is zo groot
en nog groter,
als je kind dood is gegaan.

Ik ben geen beginner in het land van zelfonderzoek

In mijn leven heb ik veel innerlijk werk gedaan. Voor mezelf, en ook als transformatie therapeut en familie en systeem opsteller voor anderen. Ik werk al vanaf 1993 met groepen en met individuen in trajecten. En juist het traumawerk is mijn grote liefde, om diep te gaan, diep te voelen en je zelf te bevrijden van oude lasten. Maar wat ik nu tegenkwam, na zijn dood, dat was hogeschool spiritualiteit!

Ik geloofde van alles over het leven na de dood, maar dit geloof bleek niet genoeg te zijn toen mijn zoon stierf.

Ik ontdekte dat er een groot gat is tussen iets geloven en wat er werkelijk in mijn binnenste naar boven kwam. Ik kon wel geloven in een leven na de dood, maar mijn innerlijk liet iets anders zien. In mijn verdriet, kwamen veel oude overtuigingen omhoog over de dood. Overtuigingen die in de collectieve geest van deze maatschappij zitten en in onze familielijn. Overtuigingen die ook in mij zaten. Deze gedachten over de dood brachten mij in een neerwaartse spiraal waar ik geregeld in gedraaid werd.

Ik kon veel zelf, maar soms ook echt niet.
Daarom zocht ik naar passende hulp.

 

 

Hulp is nodig, maar niet alle hulpt brengt je verder

Soms moet je gewoon iemand anders hebben die deze rit, zonder bijbedoeling, met je meereist. En met ‘zonder bijbedoeling’ bedoel ik: iemand die je gewoon begeleidt zoals het in het moment bij je naar boven komt, waarin alle (!) emoties er mogen zijn.

Iemand die je een manier van rouwen helpt ontdekken die jouw wezenstrilling naar boven haalt: die je vragen stelt, die het onbewuste bewust maakt en die je naar je eigen diepere waarheid brengt.

En dat kan natuurlijk ook een hele goeie vriendin zijn. Maar ook dat is, heb ik gemerkt, niet genoeg. Ik vond gelukkig goede bij mij passende hulp. Hun bewustzijn was van dien aard dat ik met hen ‘mee kon trillen’. Zij stelde mij vragen die brachten bij mijn mijn diepere waarheid.  

Het is belangrijk om de neerwaartse spiraal van negatieve emoties en gedachten te doorbreken. Omdat je anders weggezogen wordt in het moeras van het collectief denken over de dood en over rouwen.

En misschien ben ik wel voor jou een mens met de passende trilling die je zoekt. Oftewel resoneer ik wel met jou.

“Vanaf het moment dat ik dacht: ‘het gaat niet goed met mij, ik heb hulp nodig!’ ben ik gaan zoeken naar iemand die me kon begeleiden. Ik kon mezelf niet meer herpakken, ik kon zelf niet uit de boosheid komen, ik had daarvoor iemand nodig! Maar ja, vindt maar eens iemand als je al een hele ervarings- en ontwikkelingsbagage bij je hebt. Wie zit er nog in dezelfde trilling als jij? Met wie kon ik matchen? En toen kwam ik op een zeer wonderbaarlijke manier (dat is een verhaal apart:)) in contact met Kitty en na ons skype gesprek voelde ik, bij haar moest ik zijn! Zij is mijn match”!
Jeannine van den Kieboom (deelneemster van 4 maanden programma zinvol rouwen).

 

Zinvol Rouwen, waar gaat het werkelijk om?

Ik ben erachter gekomen dat zinvol rouwen vooral gaat om de relatie die je met jezelf hebt. Om te leren hoe je liefdevol een ruimte kan creeren waarin alle wonden geheeld kunnen worden. Om jezelf de vragen te stellen die je eigen diepe wijsheid naar boven haalt.
Om eerlijk te zijn, om kwetsbaar te zijn, om je diepe gevoel en de emoties (gewenst of ongewenst) er onvoorwaardelijk te laten zijn. Om gewoon, mens te zijn. Om een schouder te pakken om uit te huilen, als het op het moment te heftig is. Om niet verder te willen zijn dan je bent. Maar bovenal…om het hele rouwen om je zoon(tje) of dochter(tje), als grote levensopdracht, serieus te nemen. Om er niet snel van af te willen zijn of het maar te parkeren totdat je er tijd voor hebt. Of om pillen te nemen die het verdoven. Of om dat gemis maar te vullen met eten of antidepressie.

Weersta de pijn niet. Sta het toe om daar te zijn. Geef je over aan verdriet, wanhoop, angst, eenzaamheid of wat voor vorm een wond ook heeft. Getuig het zonder het mentaal te labelen. Omarm het. Zie dan hoe deze diepe overgave je in contact brengt met je zachte, liefdevolle JIJ. 

Ik voelde dat ik het rouwen heel serieus moest nemen en mezelf niet wilde passeren in deze unieke levensopdracht. Ik heb zelfs mijn werken met groepen en individuen tijdelijk gepauzeerd, om vol bezieling een boek te schrijven over alles wat ik tegenkwam en meemaakte. Dit schrijven bracht me ook nog zoveel inzicht en heling. Ik kreeg vanuit mijn wijze deel verschillende inzichten aangereikt om anders naar mijn rouw en naar de dood te kijken.

De reis van het boek als grote inspiratie

Dankzij het schrijven aan het boek, realiseerde ik hoe waardevol deze ontwikkeling was. Het boek komt in de vroege zomer van 2018 uit. Het heet: Zinvol Rouwen; opnieuw geboren worden na de dood van je kind. Waarin ik je laat zien hoe mijn rouw gegaan is, hoe ik door het zwarte gat heen ben gegaan en bij mijn diepere waarheid over de dood (en leven) gekomen ben.

 

De dood is niet dood. Ons overleden kind is er nog. Het gordijn is flinterdun aan het worden. 

Dit lees ik nergens: voor de dood van onze zoon speelde het thema dood niet zo. Ik wist dat we allemaal wel weer verder gaan met onze ziel, maar dat mijn leven nu het allerbelangrijkste was. Ik geloofde allerlei verhalen, maar was er eerlijk gezegd niet zo mee bezig.

De dood van onze zoon confronteerde mij met allerlei oude zienswijzen over de dood die beslist niet helpend waren. Als je alleen al denkt dat je kind, of dierbare er nooit meer zal zijn en ver weg van je is, dan is het contact verbroken. Dit is een hele abrupte scheiding. Dit snijdt flink in het hart, dat weet jij ook wel. Ik ging al mijn negatieve en oude overtuigingen onderzoeken. Met als resultaat dat ik bij een totaal nieuw perspectief over de dood gekomen ben.

Een andere, nieuwe relatie opbouwen met je spiritkind. 

En dus ook met jezelf.
Wil jij dit ook? 

Ook jij kan je diepe wonden helen en vrede voelen

Hoe onvoorstelbaar dit je ook in de oren mag klinken, ik meen het: vrede voelen, gelukkig zijn, een (nieuw) levensdoel hebben, meer verbinding met jezelf, met de aarde, de natuur, je kinderen, en allen die je lief zijn. Dit is allemaal mogelijk als je contact krijgt met jouw ware Zelf. Met hulp van een geheel nieuw hedendaags perspectief over rouwen en de dood.

“Kitty haalde het onbewuste naar boven, alles waar ik niet bij kon, waardoor ik, eenmaal aan de oppervlakte, er wél iets mee kon”.
Jeannine 

 

 

Zodat je kunt gaan ervaren dat de dood van je kind, de Poort is naar een nieuw, liefdevol en  geinspireerd Leven

 Jij transformeert echt! Dit is het nieuwe inspirerende leven dat op je wacht. En dat heb je helemaal aan jezelf te danken. Je ontwikkelt je dan tot de persoon die je bedoeld was te worden in dit leven op aarde.

 

Doe je mee?

 

 

 

info@kittyvromen.nl
0031 (0)475 210463

© 2020 Kitty Vromen 

Website, hosting & WordPress Onderhoud in samenwerking met Sitefly