fbpx

Tijdens het eten gaat ons gesprek over iets totaal anders.
Ik deel met haar hoe lastig het voor mij is om bij mijn familie van herkomst te zeggen hoe ik ergens over denk.
Nog steeds. Zelfs na tientallen opstellingen en veel innerlijk werk met het deel van mij dat verbonden is met ‘de kleine Kitty’.

Het zal wel met de blauwe maan te maken hebben.
De invloed van planeten op mijn reis op aarde.
Deze avond gebeurt er iets met mij.

Ik deel iets heel persoonlijks over het verleden.
Heel, heel persoonlijks.
Dat weten maar heel weinig mensen.
Dat doe je niet zomaar, maar nu deed ik het omdat er een grotere kracht in mij naar buiten wilde.

Een diep gevoel komt naar boven.
Alsof ik weer terug ben in de tijd als klein meisje.
Dat eigenlijk zelfs op rijpe leeftijd zich nog niet vrij voelt.
Om haar stem te laten horen.

Niet overal, wel bij gelijkgestemden maar niet in ‘de grote wereld’.

Ik voel het, alsof het nu weer gebeurt.
De angst om ergens tegenin te gaan.
Tegen de mening van mijn vader.
Tegen het gedrag van mijn vader.

Zijn persoonlijkheid was voor mij een gevaar.
Tenminste als ie boos werd.
En ons kinderen de les voorschreef.

Meer zeg ik er niet over.

Haar aandacht voor mij als klein meissie.
Haar ongeloof omdat zij wel tegen haar vader tekeer durfde te gaan.
Bij onrecht haar stem liet horen.
Zij durfde dit wel.

En ik zie mezelf weer.
De lippen opeen.
Geen kreet, geen geluid kwam eruit.

“Maar deed je dan nooit je mond open?”, vraagt ze heel oprecht.

“Nee”.

Ik durfde niet tegen zijn mening in te gaan.
Hij was mentaal enorm sterk.
En ik niet.

Wat wist ik nu.
Als klein meissie.

Ik zie mezelf weer terug.
Wegdraaiend van dit gevaar.
Afgesloten en eenzaamheid als gevolg.

Mijn lippen blijven ook vaker gesloten.
Als ik ouder word.
Bij mensen die zo met hun mening te koop lopen.
Die zich bij de grote meerderheid voegen.

Kijk maar naar de praatprogramma’s.
Denken is aan het woord.
Denken regeert.
Denken komt als grote macht naar buiten.
Zoals nu tijdens de tijd van corona.

Nog steeds ben ik niet mentaal sterk.
Bij anders denkenden.
En dat zijn er zoveel.

Zij kijkt naar mij en zoomt in mijn binnenste en legt de vinger op de zere plek.

Ze zegt, met een grote verwondering in haar stem.
Nee niet alleen verwondering ook met felheid alsof ze tegen haar vader spreekt:

“De arm van de vader heeft je nog in de greep.
Nog steeds, na al die jaren…..”.

En het kwartje valt.
Wat een geweldig beeld.
De arm van de vader.
Het patriarchaat waar zoveel over gesproken wordt.
En waar ook ik mee verbonden ben.

En me uit los wil maken.

De nacht valt.
En ik word wakker.
Voel me ergens bevrijdt.
In mij is een ruimte gekomen.

Bij het ontbijt hebben we het over kerstmis.
Zij viert het niet met haar gezin, vanwege de corona regels.
Ik zeg, en ik voel totaal geen terughoudendheid:

“Wij vieren de kerstmis samen.
Met ons hele gezin”.

Die paar zinnen.
Maken een wereld van verschil.
Ik voel me blij met mij.
Dat ik deze keuze maak.
Durf te maken.

En durf te delen.

*

*

*

Nog even naar mijn vader in de hemel:
Ja pap, ik doe het anders.
Anders als jij in je leven.

Jou koos ik uit als vader.
Om het onderscheid te zien.
Tussen meningen, eisen, en ‘zo hoort het’.

En verbinding en warmte.
En een eigen unieke kijk te hebben op het leven.
Overtuigingen te onderzoeken of ze wel waar zijn.
Mijn denken is niet wie ik ben.

Jouw denken was niet wie jij werkelijk was.
Ook jij was in ‘de arm van de vader’.

info@kittyvromen.nl
0031 (0)475 210463

© 2020 Kitty Vromen 

Website, hosting & WordPress Onderhoud in samenwerking met Sitefly