fbpx

Ik zie dat ik aarzel, aarzel om contact op te nemen met een vriendin die ik graag, heel graag wil zien. Er is een angst om er naar toe te gaan. Ik heb haar zo lang niet gezien en echt, ja ECHT gesproken. Mijn hart wil het, JA. Onze waardevolle verbinding is al zo oud. We hebben elkaar nu al zo lang niet gezien. Nu weet ik niet hoe ze ‘erin staat’. Hoe denkt ze over het hele gebeuren rondom corona en de maatregelingen. Zit ze in het verhaal wat de reguliere media verteld? Of is ze, net als ik, zelf op onderzoek gegaan en heeft gezien dat er zoveel achter zit en het niet is wat ‘ons’ verteld wordt. 

Ik durf niet

Ik durf de confrontatie niet aan te gaan

Ik ben bang

Dat het onze vriendschap zal verpesten

Liever geen contact dan DIT risico. 

Dit grote risico. 

Want ik ken mezelf al wel een beetje. Ik wil de discussie niet aangaan met mensen die ‘van het andere kamp zijn’ en in het corona angst verhaal zitten. Ik wil dit niet. Zie hier totaal geen nut in. 

Dan maar op afstand met haar zijn. 

Maar toch wil ik haar zien. Haar voelen, haar stem horen, haar situatie bespreken. Ze mag haar werk niet meer doen. Wat doet ze nu? Werkt ze nog? Waar is ze mee bezig? Hoe is het met haar kinderen, haar kleinkinderen? Komt zij net als mij tegen dat er in families veel veranderd? Dat er kampen ontstaan waar ze misschien, net als ik, ook last van heeft?

Misschien dat je deze angst – dat je niet durft om de confrontatie aan te gaan – herkent? 

Eigenlijk ontdek ik nu pas, door het schrijven dat ik bang ben om het risico te lopen om onze vriendschap te verpesten. Omdat ik misschien wel anders denk dan haar. Dat is het mooie van schrijven. Dat iets naar boven kan komen waar ik me nog niet bewust van ben. 

En ik voel weer even wat er werkelijk in mij leeft. Er komt iets los in mijn lichaam. Een kramp in mijn maag. Een snik.
Een dieper contact met mijn lijf ontstaat. Mooi, het maakt me zachter. 

Is die angst reëel? 

En ik zie wat mijn eerste stap kan zijn.
Haar te bellen.
En zien wat er ontstaat.
En dan een afspraak maken voor een fysiek contact.
Ik wil haar voelen, haar zien, zo blij zijn dat we elkaar weer ontmoeten, juist in deze tijd….

Maar niet onvoorbereid.
Ik ga eerst (dus dat is eigenlijk mijn eerste stap) het filmpje kijken van mijn transitie lerares Lorie Ladd.
Zij houdt me met onderstaande video op het juiste pad om mezelf niet te verliezen als ik in discussie wil gaan.
Als dat deel van mij wat gelijk wil hebben weer gaat opspelen.
Daar ben ik wel klaar mee..

Ik wil vanuit mij, lieve zachte mij, me weer met haar verbinden.
Dat is mijn intentie.

Over het filmpje Het is tijd om uit de discussie te stappen’:
Lorie vertelt waar het mis kan gaan als je in discussie gaat. Dat je ergens ingetrokken wordt wat je niet wil.
Ze vertelt ook hoe het komt dat we juist nu we wakker worden (bewust worden hoe de macht structuren werken) zoveel in discussie willen gaan.
En laat je een weg zien, waarin we kunnen leren om vanuit ons Zelf met anderen in gesprek kunnen gaan.
Of samen kunnen zijn.

 

In mijn vorige blog vertel ik hier ook wat over, maar dan vanuit het perspectief van de human design.

info@kittyvromen.nl
0031 (0)475 210463

© 2020 Kitty Vromen 

Website, hosting & WordPress Onderhoud in samenwerking met Sitefly