fbpx

Tijdens het online congres Zelfgenezing, thema kanker,  dat wordt gehouden van 27 december 2020 tot en met 1 januari 2021 ben ik één van de sprekers. Meer dan 20 sprekers doen hieraan mee. Zij delen hun kennis en ervaring als arts, therapeut, ervaringsdeskundige of familie van een geliefde met kanker. Deelname is gratis. je kunt je hier inschrijven: www.zelfgenezingscongres.nl

.
.
.
Ik lig in bed en ik ben aan het malen.
Vreselijk die gedachten die mij helemaal naar beneden halen.
Ik ben zo onzeker.
Ik twijfel weer zo of ik het goed heb gedaan.

Deze middag ben ik geïnterviewd door Froucke van der Lijn-Bakker.
Zij organiseert een congres over zelfgenezing, en deze keer gaat het over kanker.
En ik ben gevraagd als spreker. Als moeder van een zoon die een hersentumor had.
Mijn zoon is niet natuurlijk genezen maar ik weet wel wat er allemaal bij komt kijken om iemand zo goed mogelijk te steunen.
En daarom wil ze met mij in gesprek.

En ik ga terug naar het moment waar ik nu zo over twijfel.
Heb ik dat gezegd?
OMG HEB IK DAT ECHT GEZEGD?

BRRR

En ik voel me onzeker of het wel goed is gegaan.
Of ik Robin niet te veel in een negatief daglicht hebt gezet.
Omdat ik zei dat hij in zijn ziekte zijn negatieve eigenschappen sterk uitvergrootte.
En hoe dat voor ons als gezin was.

En Froucke stelde opeens een vraag die totaal onverwacht kwam.
Het stond niet in de vragenlijst die ze me had opgestuurd.
En ik ging diep in mezelf het antwoord ophalen.
En nu, shit, nu wil ik dat antwoord niet meer.

Voor mezelf wel, maar niet voor alle mensen die er straks naar gaan kijken en luisteren.

Over de doden niets dan goed he.

En ik doorbreek dit.
ook al in mijn boek Zinvol rouwen.
Daar heb ik laten zien hoe onze relatie was.
Als moeder en zoon.

Shit, ik voel me zo naar worden.
Ik ben zo onzeker of het intervieuw wel goed is gegaan.
Ik ben zo onzeker.

Zo krachtig en echt voelde ik me tijdens het intervieuw.
En zo krachteloos voel ik me erna.

Vlak erna kon ik niet eens meer helder denken.
Hans vroeg hoe het was gegaan en ik kon nog niet eens helder iets vertellen.
Was er zo in op gegaan.
Het was ook wel weer confronterend.
Voor Froucke en mij.
Omdat het die verhalen naar boven haalde die wij allebei mee hebben gemaakt.
Haar zoon stierf in de zelfde week als Robin aan kanker.

Ik wil dit niet, zegt een deel van mij.
Ik wil niet zo in de picture staan met mijn verhaal.
Met dit verhaal.
Over hoe het nu verder als gezin met ons is.
Bijna 5 jaar na zijn overlijden.

Het klopt wel wat ik zei.
“Robin is er nu tussen uit en dat is makkelijker voor ons.”
Maar mijn hoofd denkt: heb ik het wel genoeg uitgelegd?
Hoe dat is als je een zieke zoon en broer in een gezin hebt?
En ook nog een broer waar wij als gezin wel vaker moeite mee hadden.
Met zijn dominant karakter die soms zo eisend was.
En we moesten doen wat hij zei.

Ik heb zijn positieve karakter eigenschappen niet genoeg benoemd.
Denk ik nu. Veel te weinig. En hij had die ook heel veel.
OMG ik heb dat deel gezegd waar mensen niet zo over praten.
Over hoe lastig het is als iemand kanker krijgt en je zoveel op je bordje krijgt.
Ook als gezin.

En toch… ja, ik blijf erbij.
Ook nu nog, een dag erna als ik deze blog schrijf.

Ik heb het niet over het missen gehad.
Natuurlijk missen we hem.
Natuurlijk mis ik hem omdat ik van hem hou.
Natuurlijk missen zijn vader en broers en zus hem.

Maar daar wordt al zoveel over geschreven.
Ik doorbreek met het intervieuw iets.
Weer een taboe.

En in een keer zie ik het.
Mijn design met emotioneel gedefinieerd centra.
De emotionele golf is weer bezig.
Dit hoort er gewoon bij.
Ik doe niets verkeerd.

En vanaf dat IK het ZIE.
Dat mijn bewustzijn wakker is en bewust is van al die andere emoties
wordt het minder erg.
Word ik rustiger en voel het gewoon.
Ik huil een beetje.
Ik zeg sorry tegen Robin.
En ik zeg ik hou van je.
Dat maakt me milder naar mijzelf.

Wat een geluk die emotionele golf.
Dat ik nu al zo veel bewuster wordt dan alleen het interview.

WAT BEN IK BLIJ MET MIJN EXPERIMENT V DE HUMAN DESIGN.
IK BEGRIJP HET, EN IK ZIE HET NU.
ALLEEN DAT ZORGT AL VOOR MEER COMPASSIE VOOR AL DIE EMOTIES.

“Er kan nog in geknipt worden”, zei Froucke.
Godzijdank.

IK NEEM DE TIJD.

Dat heb ik gedaan.
Ik heb er met verschillende mensen over gesproken. Mijn onzekerheid mocht er zijn.
Na een paar weken heeft
Froucke me de video opgestuurd.
En het het is goed, waardevol en de moeite waard om tijdens het congres te laten zien.

Ik ben blij dat Froucke me gevraagd heeft.
En super blij dat ze dit congres organiseert.
Ik geloof dat mijn zoon Robin en haar zoon Elso heel blij hiermee zijn.
Hun dood is niet voor niets geweest. 

Wil jij de trailer zien met het gesprek met mij?

je kunt je hier inschrijven: www.zelfgenezingscongres.nl

 

 

 

 

info@kittyvromen.nl
0031 (0)475 210463

© 2020 Kitty Vromen 

Website, hosting & WordPress Onderhoud in samenwerking met Sitefly