fbpx

“Nee mama, daar geloof ik niet in”, zegt Robin vriendelijk maar resoluut.
Een flinke teleurstelling komt met een diepe zucht vrij.
Ik heb hem een folder gegeven van de biologische natuurwetten.
Hij heeft zijn tijd genomen..  om hem te lezen.
In mijn ogen te weinig, veel te weinig.

(Ik neem je even terug in de tijd: september 2015.
Helemaal onderaan deze blog staat de link van een filmpje dat ik toen heb opgenomen). 

In de folder staat een uitleg over een pad dat ik kies om anders (te leren) kijken naar ziekte.
Een holistische kijk op ziekte en genezing.

En hij kiest voor het reguliere pad. Dit gelooft hij.
En heeft zijn lichaam in de handen gelegd van specialisten van het ziekenhuis.
Sterk is zijn vertrouwen dat zij weten wat goed voor hem is.
Hij is Biomedisch technoloog.
(De Biomedisch Technoloog combineert techniek met biomedische kennis om gezondheidsproblemen op te lossen.
Hij kijkt als het ware met de blik van een Ingenieur naar medische problemen en probeert die te begrijpen en er een oplossing voor te vinden in de vorm van een nieuw, medisch technologisch product). Dat is zijn achtergrond.

Ik ben flink teleurgesteld.
Mijn enige hoop op gezond worden was dat hij ging inzien dat het ziek worden een gevolg is van een trauma.
Een emotioneel trauma.
En aan die heling, daar kun je zelf wat aan doen. 
Niet makkelijk, maar wel een andere weg.
Een weg die mogelijk leidt naar genezing.
Lichaam volgt geest.

Maar regulier kijken ze er totaal anders naar.
“Je hebt een hersentumor en dat is een eindige ziekte” zeggen alle specialisten.
Met andere woorden je gaat er dood aan.

En hij geloofde dit.
Probeert er alles aan te doen dat hij zo lang mogelijk in dit leven blijft.
Dus operatie, bestralingen, chemokuren.
Een keer een operatie. Vele chemokuren. Veel bestralingen.
En pillen tegen de bijwerkingen.

Als je dit leest kun je misschien wel vermoeden hoe de tweestrijd als een storm in mij geraasd heeft.
Hij geloofde het reguliere verhaal.
En ik in het holistische verhaal.

Ja, en die tweestrijd is heftig geweest. Het eerste jaar, en het jaar erop ook.
Wat was ik boos op de dokters die hem de dood in joegen.
Wat was ik boos op de reguliere kijk die het lichaam als een losstaand iets beschouwen.

“Je hebt gewoon pech Robin. En we weten niet hoe het kan dat juist jij een hersentumor hebt gekregen”.
En hij geloofde hen.

Hij was onschuldig. Het overkwam hem gewoon. 
Een diepere betekenis hoefde hij niet te weten.

Even terug naar mijn boosheid.
Godzijdank kon ik de boosheid uiten. Tijdens een stem-week Soulvoice in Belgie.
En als ik dan bij het kampvuur de pijn, de onmacht, en de heftige boosheid uit.
Blust langzaam het vuur in mij.

De ochtend na het kampvuur lag ik in de armen van een vrouw, een moeder van een zoon en een dochter.
En toen kon het verdriet gaan stromen.
Mijn stem vertelde het verhaal.
Ik vond het zo erg dat een kind van mij dood ging.
Zo erg, en ik wilde dit niet.
Echt niet.

Deze pijn zat diep.
En kon alleen stromen toen boosheid verdwenen was.

En toch ging Robin die kant op.
Na 3 jaar en 3 maanden ziek zijn.
Gaf zijn lichaam het op.
Het was 9 maart 2016, hij was net een maand 31.

We hebben zijn 30ste verjaardag groots gevierd.
Filmpje om even een sfeer te proeven. 

MIJN GELOOF: IK WEET NIET WAT GOED IS VOOR EEN ANDER.

Ik heb door zijn ziekte, zijn keuzes, geleerd om liefde als nummer 1 aan te wijzen.

Om te kiezen voor verbinding ipv ik weet het beter.

Ik heb geleerd om mijn super grote ego dat denkt te weten wat goed is voor iemand anders aan de kant te zetten.

Ja. laten we toch eerlijk zijn.
Wat weet ik werkelijk van wat de ziel van Robin wilde halen uit zijn leven op aarde?

Deze jaren tijdens zijn ziekte waren intens voor mij.
Het vroeg veel innerlijk werk.
Oordelen doet gewoon pijn, en ik voelde dit.
Niemand anders kon dit voelen.

Nog als ik me even weer terug breng in die tijd.
Brengen mijn emoties de enorme grote klus nog even in beeld.

Ik heb het overleefd.

Ik heb dat gedaan waar ik voor sta.

Wat ik geloof.

En ik weet inmiddels door de honderden bewijzen;
het is mijn denken dat zorgt voor afscheiding.
En het is het hart dat mij weer terugbrengt tot het wezenlijke:
     dat overgave, het niet weten wat goed is voor een ander, (en ook niet voor mezelf).
me brengt bij de God in mij.

En nu, tijdens de corona periode

word ik weer uitgenodigd

om dat wat ik geloof te leven.

Het is alleen mijn denken dat mij weghoudt van vertrouwen en liefde.

 

Ik weet niet waarom de wereld nu op zijn kop staat.

 

Ik weet niet waarom zoveel mensen (net als mijn zoon) geloven in iets totaal anders.

*

*

Ik weet het niet.

 

*

*

En ik vraag, in stilte, om de grote Kracht in mij aan het werk te zetten.
Om de mensen om me heen niet te veroordelen.
Dat zij anders denken dan ik.
En zeker die mensen die heel dicht bij mij staan.

 

 

Weet ik veel…

Filmpje gemaakt ruim 2 jaar na zijn diagnose.
Hoe kun je volwassen vrij laten in hun keuzes.
Dit filmpje is van september 2015, een half jaar voor het overlijden van Robin.

Een waar gebeurt verhaal.

The perfect storm, ook tijdens corona tijd waarin er zoveel verschillende zienswijzen zijn.

info@kittyvromen.nl
0031 (0)475 210463

© 2020 Kitty Vromen 

Website, hosting & WordPress Onderhoud in samenwerking met Sitefly