fbpx

Vandaag: 2 november, is het Allerzielen. Het is een katholiek ritueel waar mensen die gestorven zijn worden herdacht.

Ik heb niet maar één dag nodig om te denken aan mijn overleden zoon.
Ik heb al heel wat gedachten gehad over zijn dood en ze zijn in de loop van de tijd getransformeerd.

Ik had donkere, pijnlijke gedachten die transformeerden naar lichtere gedachten.
De meest hardnekkige gedachten om te overwinnen waren:
het had niet mogen gebeuren! Hij had nog zo’n grote toekomst voor zich. Hij zou de wereld een stuk mooier maken! Wat een potentieel had hij al laten zien! En er zat nog zoveel in. En dit zeg ik niet alleen als moeder. Ik heb al zoveel mensen gehoord in het afgelopen jaar die dit helemaal beamen. Wat een toekomstvisie had ik bij hem! Wat had hij zelf een geweldige visie in zijn werk als ingenieur bij Deltares, bij zijn muziek, bij zijn toekomstige leven. Ook wilde hij dolgraag vader worden en een echte man zijn voor zijn vrouw. Ik zag hem al als opa zitten bij zijn kleinkinderen. Dit was zo levensecht in mijn fantasie…

Maar… De realiteit is anders. 

Ik zal het ermee moeten doen. Met wat er werkelijk gebeurd is… Ik zal het moeten doen met de mooie momenten die we gehad hebben én de moeilijke:
Zijn jeugd bij ons, zijn studie, zijn werkzame leven, zijn reizen over de wereld, zijn fietstochten, zijn dansen, zijn mondharmonica spelen, zijn liefde voor muziek; de teksten die zijn hart raakten, zijn mooie vriendinnen, zijn grapjes, zijn filosofische gesprekken, zijn zoektocht naar de waarheid…
Maar ook: zijn rommelige huis, zijn verwarring, het uitvallen van lichaamsfuncties. En dan de dood…van zijn lichaam.

Ik zeg zijn naam: Robin van der Sligte.

Hij doet nog steeds mee. Bij mij, in ons gezin. Bij de familie, zijn vrienden..

De volgende zin las ik vandaag. Hij is zo mooi dat ik hem met je deel.

“De zwaarte van het verdriet wordt niet bepaald door het gewicht van het kind of door het aantal dagen dat het heeft geleefd. Maar door de betekenis die het voor ouders heeft in hun belevings- en fantasiewereld”.

Deze tekst staat in het pas uitgekomen boek ‘Noem mijn naam’ / Leven met de dood van een kind’. Van Daan Westerink en Marinus van den Berg.

 

VOOR WIE STEEK IK MIJN KAARSJE OP?
Mijn kaarsje steek ik op voor alle moeders, die zo ontzettend veel moeite hebben met de dood van hun kind. Het is niet niks om te leven met de dood van je kind.
Ik leef met je mee in de volle overtuiging en fysieke ervaring dat er een waardevol en inspirerend leven is mét de dood van je kind.

En het overleden kind? Die is al in het LICHT. Die is daar, waar we allemaal naar toe gaan.

 

info@kittyvromen.nl
0031 (0)475 210463

© 2020 Kitty Vromen 

Website, hosting & WordPress Onderhoud in samenwerking met Sitefly